طلبه شهید اسدالله پورکاظم از شهدای بهبهان



شهید ترور سید محمود افتخاریسنیجانی در چهارم تیر سال 1310 در اراک دیده به جهان گشود، در جوانی کارمند ایران ایر شد، اما با توجه به شرایط نامناسب، از این شرکت استعفا داد و وارد شغل آزاد شد.
خیر و معتمد مسجد لیلةالقدر محله بود، به نیازمندان کمک میکرد، بانی برگزاری جلسات مذهبی بود و در امور مختلف دست به خیر داشت.
در یکی از محلههای اطراف میدان امامت تهران مغازه الکتریکی داشت که توسط اعضای سازمان مجاهدین خلق شناسایی شد. او حوالی ظهر روز 25 مهرماه سال 1361 در سن 51 سالگی با شلیک مستقیم منافقین به شهادت رسید.
پیکر پاک شهید سید محمود افتخاریسنیجانی پس از تشییع در قطعه 26 گلزار شهدای تهران ردیف 94، شماره 8 آرام گرفت.
دختر شهید سیدمحمود افتخاریسنیجانی درباره او میگوید: «پدرم در دوران جوانی کارمند ایران ایر بود، اما با توجه به اینکه آن موقع شرایط بدی در جامعه حاکم بود و کارمندان زن حجاب نداشتند و بیشتر افراد هم در آنجا بهایی بودند، او تقاضای بازخرید کرد و از هواپیمایی بیرون آمد. منزل ما در میدان امامت تهران بود. با توجه به اینکه من تنها فرزند خانواده بودم، بعد از ازدواج هم در یکی از طبقات خانه پدری زندگی میکردیم. پدرم مغازه الکتریکی در همان ساختمان محل سکونتمان داشت که کاسبی میکرد. او خیّر و معتمد مسجد لیلةالقدر محلهمان بود؛ به نیازمندان کمک میکرد، بانی برگزاری جلسات مذهبی بود و خلاصه در امور مختلف دست به خیر داشت. من و مادرم هم چادری بودیم و به همین خاطر بعضی وقتها در اقوام و همسایهها ما را مسخره میکردند اما اعتنا نمیکردیم».



شهید مدافع حرم محمد تاجبخش شانردهم تیر سال 1368 بهعنوان دومین فرزند خانواده در گتوند دیده به جهان گشود، به خاطر علاقه شدید، خانواده به عمویش شهید محمد تاجبخش نام او را محمد نهادند.
پس از حمله تکفیریها به کشورهای اسلامی، 16 تیر سال 1396 برای دفاع از حرم حضرت زینب کبری(س) و حضرت رقیه(س) به سوریه رفت و دوشنبه 16 مرداد سال 1396 بههمراه دوستش شهید علی عظیمی در منطقه الوعر استان تدمر به شهادت رسید که پیکر پاکش پس از انتقال به ایران در گلزار شهدای گتوند آرام گرفت.
شهید عباس تاجبخش و سردار شهید ابراهیم تاجبخش داییهای شهید محمد تاجبخش نیز در سال 1365 به شهادت رسیدند.
مادر شهید محمد تاجبخش میگوید: «هیچوقت با ما از شهادت حرف نمیزد، ملاحظه ما را میکرد، اما بعد از شهادتش دوستانش گفتند که بارها او را در گلزار شهدا دیده بودند، آن موقع بود که فهمیدیم محمد هر هفته پنجشنبه بدون استثنا به گلزار شهدا میرفت و چند ساعت آنجا سر مزار شهدا بود.
روزی که میخواست اعزام شود، نماز صبح را که خواندم دیدم محمد هم نمازش را تمام کرده. بعد آمد جلوی من، پای سجادهام زانو زد. دستهایم را گرفت بوسید، صورتم را هم بوسید. من همینجا دچار یک حال غریبی شدم. گفتم مادرجان تو هر دفعه میرفتی تهران ماموریت، هیچوقت اینطوری خداحافظی نمیکردی. گفت این دفعه ماموریتم طولانیتر است دلم برای شما تنگ میشود. من دیگر چیزی نگفتم، بلند شدم قرآن آوردم و از زیر قرآن ردش کردم، بعد که محمد رفت برگشتم سر سجاده و ناخودآگاه گریه کردم. انگار همان موقع خداحافظی، به من الهام کرده بود که این دیدار آخرمان است.»




شهید ایرج دستیاری یکم دی سال 1335 بهعنوان سومین فرزند از 9 خواهر و برادر در شهر آغاجاری دیده بهجهان گشود.
از دوران كودكی انسانی اجتماعی و مسئوليتپذير بود، سعی میكرد نسبت به اطرافيانش احساس مسئوليت داشته باشد.
آبان سال 1358 به سپاه امیدیه پیوست و دورههای مختلف را زیر نظر شهید علی غیوراصلی گذراند، سال 1359 که در خط مرزی شلمچه تحرکاتی از سوی ضد انقلاب گزارش شد، بههمراه جوانانی که برای دفع این حمله انتخاب شده بودند، راهی منطقه شد که بیستم شهریور سال 1359 به شهادت رسید، پیکر پاکش در قطعه یک گلزار شهدای اهواز آرام گرفت و نخستین شهید دفاع مقدس لقب گرفت.
فردی معتقد بود و توجه خاصی به اقامه نماز اول وقت و انجام واجبات شرعی داشت. علاقه وافری به ورزش، بهویژه فوتبال داشت و او را یکی از دروازهبانهای مطرح منطقه امیدیه میدانستند، در باشگاههایی همچون شاهین، بانک ملی و استقلال بازی کرده بود.
شهید ایرج دستیاری در وصیتنامهاش نوشت:«من صداقت و پاکی امام خمینی را اصل مسلم میدانم و روش مبارزاتی او را بهترین روش تلقی میکنم بههمین خاطر او را به عنوان معیار اصلی تشخیص انقلابی از ضد انقلاب بهحساب میآورم، گروهها، سازمانها و افرادی را که در سر راه او ایجاد موانع میکنند دشمن میدارم و آنهایی را که صادقانه و خالصانه برای پیاده شدن اهدافشان تلاش میکنند دوست میدارم.
دورود بر امام خمینی و ملت ایران، پدر، مادر، برادر، خواهر شاید نامه یا حرف آخر من باشد امیدوارم از من که به خاطر اسلام عزیز میجنگم ناراحت نباشید اگر شهید شدم برای من گریه نکنید که من زنده هستم چون این یک تحولی است از دنیا به دنیا.»






شهید مدافع حرم مجتبی زکویزاده یکم مهر سال 1362 بهعنوان دومین فرزند، در روستای ملهگوراب باغملک متلد شد، آبان سال 1394 برای دفاع از حرم حضرت زینب(س) و حضرت رقیه(س) به سوریه رفت.
پس از نبرد با تکفیریها روز سهشنبه دهم آذر سال 1394 در شهرک العیس حلب سوریه، به شهادت رسید که پیکر پاکش روز یکشنبه 15 آذر سال 1394 در باغملک تشییع شد و در گلزار شهدای روستای چلچلک آرام گرفت.
شهید زکویزاده هنگام شهادت 32 سال داشت و از وی دو دختر بهیادگار ماند.
همسر شهید میگوید: «مجتبی در همه حال شوخ طبع بود. چشمان روشن و صورتی نورانی و شاداب داشت، هر وقت از مقابل ساختمان بنیاد شهید باغملک عبور میکردیم با شوخی میگفت خانم این آدرس را حفظ کن بعد از شهادت من مسیرت زیاد به اینجا میخورد، من متوجه میشدم که حرفش جدی است اما برای اینکه ناراحتم نکند با شوخی و خنده میگفت.
در سوریه هم دوستانش میگفتند که گاهی اوقات که در منطقه عملیاتی راه را گم میکردیم، در عین عصبانیت همه ما، شهید زکوی با لبخند میگفت نترسید راه ما به سمت بهشت است گم نمیشویم. شدیدا بر حفظ حجاب تاکید داشت و به اقوام میگفت چادر حضرت زهرا(س) را از سر برندارید.
در کار کشاورزی عصای دست پدرش بود. بهخاطر اینکه شاغل در تیپ تکاوران بهبهان بود در بهبهان زندگی میکردیم اما در زمان برداشت محصولات کشاورزی به روستا میآمد و کارهای کشاورزی پدرش را انجام میداد. بسیار مهربان و در تصمیمگیری قاطع بود، بهخصوص در انتخابات مجلس به فامیل میگفت به نامزدهای شایسته رای بدهید، نماینده باید متخصص باشد تا به کشور و نظام خدمت کند.»
_ulo8.jpg)



روحانی جاویدالاثر شهید حجتالاسلام عبدالرضا کوچک کوتیانی در روز بيستم ارديبهشت سال 1344 در روستاي كوتيان شهر صفی آباد از توابع شهرستان دزفول دیده به جهان گشود و در نوجوانی به حوزه علمیه رفت تا علوم دینی را فرا گیرد.
بههمراه خیل مشتاقان انقلاب اسلامی به بسيج پیوست و در دوران هشت سال دفاع مقدس به جبهه رفت و بهصورت مکرر در مناطق پدافندی و عملیاتی حضور پیدا کرد.
پس از حضور در جبهه سرانجام در روز 21 بهمنماه سال 1361 در عملیات والفجر مقدماتی به فیض شهادت نائل آمد ولی پیکر پاکش در منطقه عملیاتی ماند و در زمره شهدای جاویدالاثر قرار گرفت.
این نوجوان دلیر در سن 17 سالگی در منطقه عملیاتی فکه شهد شیرین شهادت را نوشید و خانواده معظمش هنوز چشم بهراه بازگشت پیکر پاکش هستند.
شهید عبدالرضا کوچک کوتیانی در وصیتنامهاش نوشت: «ما را دعا کنید. تمام رزمندگان اسلام را دعا کنید که محتاج دعا هستیم. انشاءالله پیروزی نزدیک است و ما با پیروزی پیش شما میآییم و اگر خدا خواست که شهید شویم چه سعادتی از این بهتر که در راه خدا و برای رضای او و برای به پا داشتن قرآن او شهید شویم، چون که مکتب ما مکتب خون و جهاد است.
برادران! جبهه چقدر خوب است! الآن آن را با تمام وجودم حس میکنم، در اینجا همه وقت انسان به یاد خداست و چنان روحیهای میگیرد که گاهی میخواهد پرواز کند، ولی مثل اینکه هنوز خدا عاشق ما نشده که ما را پیش خود ببرد. ما رضائیم به رضای او.»





سرباز شهید جمال عیدیزاده در سوم مرداد سال 1344 در شهرستان اهواز چشم بهجهان گشود و در دوران جوانی به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور يافت.
پس از حضور در جبهه، يكم اسفند سال 1364، در ايستگاه حسينيه انديمشک بر اثر اصابت تركش به سينه و دست در سن 20 سالگی شهد شیرین شهادت را نوشید و پیکر پاکش در قطعه یک گلزار شهدای اهواز آرام گرفت.
مادر جان اگر غرور جوانى بر من مسلط گشته و به تو كمتر از گل گفتهام مرا ببخش كه حتى گل گفتن هم به شما نا سپاسى است. مادر جان در نمازهاى شبت مرا دعا كن، دعا كن كه پسرت شهید شود، دعا كن كه این افتخار كه نصیب حضرت زینب(س) شده، نصیب تو هم بشود.
شهید جمال عیدیزاده در وصیتنامهاش نوشت: «مادر جان دعاى خیرت را براى امام عزیزمان و تمامى علماى اسلام و رزمندگان و سلحشوران بىنام امام زمان(ع) دریغ مكن.
مادر جان اگر جسد مرا برایت آوردند یادى از شهداى كربلا بكن و گریه سر نده و بدان كه گریه كردن براى كسى است كه شكست خورده است نه براى ما كه با شهادتمان افتخار ابدى را هم در آن جهان و هم براى ملت عزیزمان نثار كردهایم.
پدر جان كه تو همچون درختى تنومند سایهات را بر خانه گستردهاى و طورى بر ما پدری كردهاى كه هیچگونه مشكلی در زندگى نداشتم و من باید خدا را بهخاطر داشتن چنین پدرى هزاران بار سپاس بگویم.
پدر جان اگر در حق شما كوتاهى كردم حالا دیگر دستم از دنیا كوتاه شده از شما مىخواهم كه همچون گذشته در حقم پدرى كنى و حلالم نمایید.»


مرزبان شهید پژمان شاهونوند در سال 1369 در اندیمشک دیده به جهان گشود و چند سال بود که برای خدمترسانی به کشور خود وارد مرزبانی شده است.
این جوان اندیمشکی جمعه دوم آبانماه سال 1392 در درگیری مرزبانان هنگ مرزی سراوان در استان سیستان و بلوچستان با اشرار مسلح به همراه چند تن از همرزمان مرزبانش از جمله شهید احمد لنگری از بجنورد، سرباز وظیفه شهید محمد صادقینژاد از قوچان، محمد قرایی، امید پارادال، امین آبراش، مهدی عارفی، حامد عبدالهی، مهدی زبردست، حمید لزگی، سعید فتنقریی، مسعود معصومی، سید علی سیادت و محمد سلیمانی به شهادت رسید.
پیکر پاک شهید پژمان شاهونوند پس از انتقال به استان خوزستان روز سهشنبه ششم آبانماه سال 1392 با حضور اقشار مختلف مردم، خانوادههای معظم شهدا، ایثارگران و رزمندگان هشت سال دفاع مقدس در اندیمشک تشییع شد و مردم خوزستان این مرزبان را تا دروازههای بهشت بدرقه کردند.
شهید پژمان شاهونوند در 23 سالگی شهد شیرین شهادت را نوشید و پیکر پاکش پس از تشییع در گلزار شهدای اندیمشک آرام گرفت.



شهید توکلی دبیر سال 1334 در یک خانواده مذهبی و پرجمعیت در روستای قپچاق بخش مرحمتآباد(چهار برج) میاندوآب استان آذربایجان غربی دیده به جهان گشود.
از همان دوران نوجوانی همراه با دیگر برادرانش در مزرعه مشغول کار کشاورزی شد تا کمک حال مخارج خانواده خود شود.
خیلی متین و مهربان بود و با اطرافیان، دوستان و همسایگان با مهر و محبت رفتار میکرد، به پدر مادرش خیلی احترام میگذاشت و آنها را از صمیم قلب دوست داشت و با آنها خوشرفتار بود.
ارادت خاصی به اهل بیت(ع) بهویژه حضرت امام حسین(ع) داشت و در ایام سوگواری محرم در کنار سوگواران حسینی به عزاداری برای سیدالشهدا(ع) میپرداخت.
اهمیت ویژهای برای دید و بازدید با اقوام و بستگان قائل بود و به نحو احسن صله رحم را انجام میداد و مرتب به فامیل خود سر میزد و جویای احوال آنها میشد.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ازدواج کرد و با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران و قبل از آن حضور ضد انقلاب در منطقه آذربایجان به مبارزه با حزب دمکرات و کومهله میپردازد.
در همان سالهای نخست پیروزی انقلاب، بهمنظور مقابله با ضد انقلاب به منطقه سد نوروزلو منطقه میاندوآب اعزام میشود که در حین انجام وظیفه در روز 26 مرداد سال 1362 بهفیض شهادت نائل میآید.
پس از شهادت پیکر پاک شهید توکلی دبیر به بخش مرحمتآباد انتقال مییابد که با حضور اقشار مختلف مردم و جمعی از خانوادههای معظم شهدا و ایثارگران در زادگاهش تشییع میشود و پس از آن در گلزار شهدای روستای قپچاق در کنار دیگر شهیدان آرام میگیرد.