پلاک عاشقی

سردار جاویدالاثر شهید محمدکریم ممبینی، مسئول ستاد گردان امام صادق (ع) لشکر هفت ولیعصر (عج) استان خوزستان فرزند عبدالکریم است که در روز یکم فروردین ماه سال 1343 در روستاي چشمه روغني از توابع شهرستان باغملک چشم به جهان گشود و با پيروزي انقلاب اسلامي به هفتگل مهاجرت کردند.

صداقت روستايي،‌ حجب و حياي ذاتي، ‌داشتن اعتقادات مذهبي بالا از او جواني ساخته بود كه در بسياري محافل، حلقه اتصال دوستان و كانون توجهات بود.

انساني كه در صله رحم و ديدار از خويشاوندان و دستگيري از افراد محروم جامعه كوچك خود سرآمد  بود و هميشه لذت با مردم بودن را بالاترين اميدها و آرزوهاي خود مي دانست.

بعدها به عضويت سپاه پاسداران درآمد و در جنگ نابرابر تحميلي، چه رشادت ها را رقم زد. شجاعت بي نظير و روحيه بالا و صفاي قلبي او به گونه اي بود كه به هر سنگري پا مي گذاشت، حال و هواي بچه هاي جبهه و جنگ را تلطيف مي كرد و گل اميد را در آنجا به بار مي نشاند.

همرزمانش نقل مي كنند كه در شب هاي خوف و خطر عمليات، چنان چهره اش بر افروخته و شاداب  مي شد كه گويي خورشيد صبحگاهان خود را آماده طلوعي ديگر مي كند و عطر شهادت را همواره با خود داشت.

سرانجام این دلیرمرد به همراه همرزمانش شهید یحیی جعفری و شهید یارعلی محمدعلیزاده در چهارم تیرماه سال 1367 جاویدالأثر شد و پیکر مطهرش هنوز به وطن بازنگشت.

سردار جاویدالاثر شهید محمدکریم ممبینی در سن 24 سالگی در جزیره مجنون شربت شهادت نوشید و یک دختر از او به یادگار مانده است.

خاطراه اي از سردار شهيد محمدکریم ممبینی

آخرين بار كه به جبهه اعزام مي شد، حادثه اي اتفاق افتاد كه هنوز نقل آن براي خانواده شيرين و نشان از طهارت روحي شهيد و اطلاع از شهادتش بود.

ايشان علاقه عجيبي به پرنده ها داشت و در منزلش دو مرغ عشق را در درون قفس نگهداري مي كرد و بسياري از لحظه ها چشم بر آنان داشت.

روزي كه كوله پشتي خود را بسته بود تا مجدداً به جبهه باز گردد، قفسه را به حياط خانه آورد و در ميان بهت همگان در قفس را باز و مرغان عاشق را رها كرد و گفت: آزادي مباركتان باشد شما ديگر بيش از اين نبايد اسير ميله هاي آهني باشيد.

حقيقتاً آن مرغان عشق، سمبل روح عاشق آن سردار بودند كه ديگر در قفس تن جا نمي گرفت و به پرواز در آمد و در ملكوت خداوند جا گرفت و شوق پرواز را خود تجربه كرد و ديگران را آموخت.